چقدر خوب است وقتی قرآن می خوانیم،قدری هم در مفاهیم آیات آن فکر کنیم که اگر چنین می کردیم ، وضع ما مسلمانان غیر از این بود! متاسفانه ما از دین تنها به پوست آن قناعت کرده ایم و از مغزش غافل شده ایم:روضه بخوانیم؛چراغ ها را خاموش کنیم؛سینه بزنیم؛برای روز عاشورا علامت بخریم؛شب های تولد ائمه علیهم السلام نُقل بپاشیم؛روز عاشورا چلوقیمه بخوریم و مسائلی از این قبیل ظواهر و شعار ها؛اما هیچ فکر نکرده ایم که دین و ولایت، حقیقی است فوق این ها که اگر آن بود و هیچ یک از این ها نبود، اهل نجاتیم و چنان چه همه ی این ها بود و آن نبود، به عذاب دائم گرفتار خواهیم بود.آن حقیقت چیست؟ ایمان به خدا و پیامبر و ائمه (علیهم السلام) و عالم بعد از مرگ.
ممکن است که بگویند: ما به این ها عقیده داریم! اما باید دانست که این ادعا بدون دلیل است؛چون اعتقاد به معانی، علائم و نشانه هایی دارد.
نه که هر کاو ورقی خواند معانی دانست ناله ی مرغ گرفتار نشانی دارد
در این آیه ی شریفه می فرماید: (وَمَا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللّهِ إِلاَّ وَهُم مُّشْرِكُونَ)(بیشتر کسانی که می گویند خدا شناس و یکتا پرست ایم، مشرک اند)مبادا ما جزو این گروه باشیم و روزی که از دنیا می رویم، متوجه شویم که چیزی همراه خودمان نداریم و با دست خالی از دنیا رفته ایم و نماز و روزه و اعمال دیگرمان،عادت بوده است!…..
قسمتی از نامه شماره 21 کتاب رسائل استاد(علامه کرباسچیان)
امیدوارم همه ی ما مومن حقیقی باشیم.
